บทที่ 45 ทะเลอันกว้างใหญ่ในวันนั้น… เหือดแห้งในพริบตา

เมื่ออาหารถูกยกมาวางตรงหน้าจนครบทุกอย่าง กลิ่นหอมของข้าวสวยร้อน ๆ และกับข้าวหลากหลายชนิดก็ลอยฟุ้งไปทั่ว ฉางซีไม่รอช้า รีบคว้าถ้วยข้าวกับตะเกียบขึ้นมาคีบกินคำโต เคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างเอร็ดอร่อยราวกับไม่ได้แตะอาหารมาหลายวัน

เยี่ยเสวียนมองนางกินไปก็ยิ้มไป แววตาอ่อนโยนปนเอ็นดู ทว่ามือของเขากลับยังวางนิ่งอยู...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ